Dagmarę większa część może kojarzyć jako jedną z barwniejszych i zabawniejszych postaci w programie TTV Królowe życia. Plus minus kojarzyłam kto to jest i im więcej szczegółów na temat Dagmary starałam się zgłębić tym bardziej dziwiłam się, że jeden człowiek może przeżyć, aż tyle. Praca w niemieckich kasynach, pobyt w więzieniu, nielegalne dostanie się do Ameryki, mąż którego ścigano listem gończym... Historii i anegdot do przeczytania mamy całkiem sporo, ale raczej nie znajdziemy tu nic więcej ponadto co zostało już dawno opowiedziane. Zastanawia mnie część druga biografii, która skupiać ma się głównie na pobycie za kratkami. Może tam dowiemy się czegoś więcej chociażby na temat sutenerstwa, bo może i temat parę razy został wspomniany, ale tak szybko jak się pojawiał tak szybko znikał.
Ten kto oglądał program wie, że Dagmara nie owija w bawełnę i trzy razy zdąży coś powiedzieć zanim w ogóle choć raz pomyśli, co robi. Wydaje mi się, że tak się działo też troszeczkę w trakcie pisania książki. Mamy tutaj naprawdę niezły zbiór „złotych myśli” o tym, że na przykład autorka nienawidzić jeździć z zapiętymi pasami, więc jeździ bez albo o tym, że nie wie jakim cudem jej syn nie dostał się do telewizji, bo w udawaniu osób niepełnosprawnych nie ma sobie równych. Nie można zapomnieć o historyjce kiedy to jedna zupełnie randomowa pani spojrzała się na jej męża, więc Dagmara postanowiła ją za to pobić.
Mamy też trochę przeskakiwania po linii czasu i tak mamy opowieść o castingach i próbach dostania się do telewizji, jakieś nic nie wnoszące anegdotki z dzieciństwa, znowu skaczemy do dorosłości, by niedługo potem znaleźć się gdzieś w środku historii o ucieczce z domu do Niemiec, bo królowej nie chciało się uczyć i wolała zarabiać pieniądze sprzątając za granicą.
Całość lekko napisana, do przerzucenia w jeden wieczór. Nie ukrywam, że czekam trochę, aż dorwę część drugą, ale jest to pozycja raczej dla fanów Dagmary i jej specyficznego sposobu bycia.
